Ćwierć wieku temu. Pomysł planetarium nie jest nowy
Fot. wizualizacja koncepcji autorstwa Macieja Drozdowskiego
Ważą się losy budowy szczecineckiego planetarium. Okazuje się, że już ćwierć wieku temu taki pomysł mieli miłośnicy astronomii, którzy opracowali nawet koncepcję obiektu.
Był rok 2001, cztery lata po śmierci astronoma-amatora Adama Giedrysa, który przez kilkadziesiąt lat wychował kilka pokoleń pasjonatów badań kosmosu. Młodszym przypominamy, że było to tak dawno iż internet wówczas raczkował, a np. media społecznościowe - w postaci Facebooka – miały powstać dopiero za trzy lata… To wtedy ambitny plan zbudowania w Szczecinku małego planetarium postawili przed sobą członkowie Szczecineckiego Stowarzyszenia Miłośników Astronomii, któremu szefował Lech Palczewski.
Ba, mieli nawet koncepcję budowli, którą wykonał inżynier Maciej Drozdowski – na zdjęciach wizualizacje jego autorstwa. Zapaleńcy wybrali nawet miejsce, gdzie mogłoby powstać planetarium. Myślą o którymś ze szczecineckich wzgórz. Centralną część miała stanowić kulista sala planetarium, na tyłach którego mieściłoby się całe zaplecze. Całość flankują dwie wieże obserwatorium. Projekt był bardzo futurystyczny, nawet z dzisiejszej perspektywy.
W środku miały się znaleźć dwa obserwatoria – jedno do obserwacji dziennych Słońca, drugie do śledzenia ciał niebieskich na niebie nocnym. Centralną część obiektu zajmowałaby sala ze sztucznym firmamentem, na którym odwzorowane by sześć tysięcy gwiazd. Lech Palczewski proponował, aby planetarium mogło pełnić również funkcje małej sali teatralnej, kinowej lub konferencyjnej. Dodawał, że – mówimy o perspektywie początku XXI wieku - Szczecinek w roku 2010 miał obchodzić siedemsetlecie nadania praw miejskich i planetarium byłoby prezentem na jubileusz
Były i luźne pomysły, aby obiekt nie służył tylko jednej dziedzinie nauki. Pomysłodawcy chcieli, aby grupa młodzieży z zacięciem dziennikarskim marzy by w planetarium mieściło się studnio regionalnej rozgłośni. Była nawet nazwa - Radio Wenus. W programie miałyby być prezentowane audycje popularnonaukowe. Gotowa – na papierze oczywiście - była i ramówka – audycje miały nosić tytuły „Spacer po niebie”, „Teleskopem po Wszechświecie”, czy „Planety z bliska”.
I wtedy autorzy pomysłu myśleli o kosztach. Mieli nadzieję, że cześć drogiego oprzyrządowania potrzebnego do badań nieba udałoby się sprowadzić z zaprzyjaźnionych obserwatoriów z kraju i zagranicy.
Ćwierć wieku plany nie wyszły poza fazę koncepcji, Polska nie miała jeszcze chociażby dostępu do dofinansowań unijnych, a i czasy ogólnie były ciężkie.

