Szczecineccy aikidocy powoli przygotowują się do imponującej rocznicy półwiecza działalności. Dziś w Historycznym Czwartku przypominamy jedną z najstarszych sekcji sztuk walki – choć w tym wypadku walka to mocno umowne słowo – nie tylko w naszym mieście, ale i w Polsce.

Pół wieku aikido w Szczecinku „stuknie” w roku 2027. Aikidocy szykują się już do obchodów, a my w naszym cyklu przypominamy początki sekcji. Pomocne okazały się zdjęcia Władysława Króla, szczecineckiego fotografa, który uwiecznił pokazy aikidoków na stadionie Lechii. To rok 1989, a więc już dość zamierzchłe czasy, a przecież aikido uprawiano w Szczecinku wtedy już 12 lat.

Szczecinecka sekcja aikido, japońskiej sztuki walki, powstała w roku 1977 i przez te lata na trwałe wpisała się w sportowy krajobraz miasta. Była chyba pierwszą dalekowschodnią sztuką walki w Szczecinku, a na pewno jest najdłużej działającą bez przerwy. Choć przechodziła różne koleje losu, a treningi odbywały się w różnych miejscach, aikidocy nie zrezygnowali z działalności. Występowali zarówno pod skrzydłami związku zawodowego policjantów, jak i jako samodzielny klub czy stowarzyszenie.

Miłośnicy tej sztuki walki należeli do pierwszych w Polsce. Szczecinek gościł na obozach szkoleniowych zagranicznych mistrzów, w Bornem Sulinowie organizowano zgrupowania i zloty aikido, a najlepsi wyjeżdżali do mistrzów w Europie i Japonii.

Sercem i duszą aikido w Szczecinku jest Ryszard Leśniewicz, który działał w sekcji niemal od samego początku. Wraz z nim tworzyli ją Piotr Szpiec, Dariusz Samborski i Mirosław Pater, a także przedstawiciele kolejnego pokolenia – Robert Zagorowski i Janusz Zawistowski.

O aikido mówi się czasem: sztuka walki bez walki. Współczesne aikido (AI – miłość, KI – moc, DO – droga, sposób życia) zostało odtworzone na początku XX wieku w Japonii, ale jego korzenie sięgają zamierzchłych czasów. Już w starożytności Aryjczycy (Indoeuropejczycy) uprawiali sztuki walki, które przetrwały w Indiach jako joga dynamiczna. Elementy systemu szkolenia aryjskich wojowników przejęli z kolei Chińczycy w swoim Wu Shu. W IV wieku naszej ery mistrz Akayama przeniósł umiejętności podpatrzone w Chinach do Japonii i stworzył Ju-jutsu, zwane Daito. W IX wieku książę Teijun udoskonalił i skodyfikował sztukę Daito aiki ju-jutsu, od której pochodzi współczesne aikido. Późniejsze losy zasad i technik Aiki związane były nierozerwalnie z historią kraju Wschodzącego Słońca. 

Dla dzisiejszego aikido najważniejsza jest postać sensei Morihei Ueshiby (1883–1969), ucznia Sokaku Takedy. Ueshiba zebrał techniki starych mistrzów, dodał do nich elementy innych szkół walki oraz własne rozwiązania. Celem odtworzonego aikido nie jest zniszczenie przeciwnika, ale zrozumienie i posuwanie życia do przodu.

W aikido nie ma rywalizacji, nie organizuje się zawodów ani walk. – To tak, jakby organizować zawody w modleniu się – mawiał Ryszard Leśniewicz. Elementy aikido bywają jednak wykorzystywane w szkoleniu policjantów czy przy nauce samoobrony. Dużą część zajęć w dojo, czyli sali ćwiczeń, poświęca się na trening ciała – automasaż, oddech, osiąganie harmonii i koncentracji. Ma to służyć osiągnięciu aiki taiso, czyli przepływu energii.